يا ما آفريننده آن هستيم ، و آيا مىبينيد تخمى را كه در زمين ميكاريد آيا شما آن را ميرويانيد يا ما روياننده آن هستيم ، آيا مىبينيد آبى را كه مىآشاميد آيا شما آن را از ابر فرود مىآوريد يا ما نازل‌كننده آن هستيم ، و آيا مىبينيد آتشى را كه از درخت مرخ و عقار ( نام دو درختى است كه در بيابان روئيده مىشود و چوب آنها كه بهم زده شود آتش توليد مىكند ) بيرون مىآيد شما درخت آن را ايجاد كرديد يا ما ايجادكننده آن هستيم . دوم - از صفات ثبوتيه علم است : علم را بعضى بصور مرتسمه در ذهن و صورة حاصله نزد عقل تعريف نموده و برخى بحضور شيئى نزد شخص تفسير كرده‌اند . و اين معانى درباره علم واجب الوجود درست نيايد زيرا لازمه آنها حصول بعد از فقدان و وجود بعد از عدم است يعنى عارض شدن علم بر ذات وى بعد از آنكه داراى علم نبوده است پس لازم آيد كه علمش زائد بر ذاتش باشد و حال آنكه علم واجب الوجود عين ذات اوست . پس مراد از علم انكشاف و ظهور اشياء است نزد او بطورى كه نسبت علمش به آنها در ازل و ابد و قبل از آفرينش و بعد از آن يكسان است . و دليل بر علم واجب الوجود بسيار است كه به بعض آن‌ها اشاره مىشود . اول - دليلى است كه براى اثبات جميع صفات كماليه ذكر شد كه چون ذات واجب الوجود داراى جميع مراتب وجود است لذا هر صفت كمالى را داراست و چون علم صفت كمال و مرتبهء از مراتب وجود است بايد آن را دارا باشد . دوم - دليلى است كه فاضل مقداد بيان نموده كه چون واجب الوجود فاعل مختار است ( چنانچه گذشت ) و فاعل مختار فعلش باراده است بنابراين بايد داراى